جفا

از میان نوشته های دیرین



 

یک دم آخر نامدی بنشینی و بنشـــــــــــــــــانیم

تا که لختی بشنوی راز دل پنهـــــــــــــــــــــانیم

شمع جان را شب سحر گشت و ندانستی دریــغ

یک شبی زان یک هزار و یک شب تنهـــــــاییم

شب پی شب گشت و شد دوران هجران و فراق

حیف از آن شبهای وصل و مستی و بی تـــابیم

از شرار عشق عالمگیر و حسن تو کنــــــــون

پر شده در عالمی آوازه ی شیـــــــــــــــــــداییم

در برم بودی و رفتی و زدی راه دلــــــــــــــــم

من بماندم شهری و شور و شر رســـــــــواییم

دلبرا عشقت ز تو شد باوفاتر زان که تــــــــــو

رفتی و هر روز و هر شب او دهد دلـــــــداریم

                                        هفتاد و دو

پری سا

جهان

از نقطه ای که نامش "تو"ست

بازآغاز می گیرد

درین روزگار دژخیم و بی آرام

و درین دلتنگی های ِ برای ِ هیچکس

و معشوقه گی های تهی از عشق

پری واره

چون آیه ی عشق

بر من فرود آمدی

پری سا

    لبهایت

- پیام آوران مهر -

لختی آرام

          -  گمشده ی این روزها - را

به بوسه ای

بر من ارزانی داشتند

و آغوشت

بهانه ای داد

ماندن را

بر من بتاز

پری گون

که از شور تو بر من

خیلی

         در آسمان سربرآرند

دیری نخواهیم پایید

در این وادی ِ از هیچ به هیچ

خوشا

دمی از دمدمه ی عشق

که بر می گیریم.                                   

                                                بامداد دوازدهم تیر نود و یک

شکست

من تسلیم همه آنها شدم که مرا نفهمیدند
نفهمیدن شان, توانستن مرا شکست
به شکستم, کرنش می کنم.
هفتم تیر نود و یک

شباهنگام باران

از میان نوشته های دیرین

شب آمد باز و گفتا آسمان را تا ببـــــــــــــارد

به ضرباهنگ خود بر برگ گل راهی نــــوازد

به رقص آرد گل نسرین و یاس و رازقـــی را

به دست آرد دل هر آن که را کامشب گـــدازد

زند بر بند بند تار دلها زخمـــــــــــــــه ای را

که خوشتر زان سراغی کس ز آوازی نــدارد

ز راه لیلی و مجنون درآید بهر عشـــــــــــاق

ز هر سوز و گداز و هر حزینی نغمه ســــازد

بشوید دانه های اشکهایم را ز گونــــــــــــــه

ز بهر دُر شدن تا قعر دریاها رســـــــــــــــاند

صبا را گرد او همراز و همســـــاز و هم آواز

سرودی خوش از آن محبوب مهجورم بخواند

نوایی زین گرفتار قفـــــــــــــس آرد تو را باز

چمن بی چهچه آن بلبل دســـــــــتان چه دارد

بسوزد دم به دم شمع و چو من آهســــته نالد

مباد پروانه بال و پر به این آتــــــــــش ببازد

                              سی آبان هفتاد و سه

                                             دو بامداد

باران

از لابه لای نوشته های دیرین

شب هنگام است و باران باز ســرداده ترانه

به رقص آورده در سینه دلم بانـــــگ چغانه

به وجد آورده دل را یاد تو امشـــــب دوباره

چو پروانه به گرد شمع رویت عاشــــــــقانه

خیال روی ماه و خط و خال و تاب گیســـوت

مرا در دم کشاند پیش جام می شــــــــــــبانه

شبان ما را حکایت تا سحرگاهان همین است

چه دانی کاتش عشق چون کشد در دل زبانه

اگر چه عاشقانی بس به کویـــــــت راه دادی

ولیکن در وفا چون من نیابی زیـــــــن میانه

منم رسوای عشق تو, تو رسوای دل مــــــن

که دیری ست از لب لعلت مرا بر لب نشــانه

بیا و دلبرا کوته کن هجران را حکایــــــــــت

درازایی ندارد عمر ما در این زمـــــــــــــانه

بیست و ششم اسفند هفتاد و یک
          دو و چهل دقیقه ی بامداد

نغمه ای برای تو

تو را سرودم

به نغمه ای دل انگیز و همه شُکوه

دلربا

    هر او را که به جان شنید

شور این نوا

جهانی را در نوردید

هیچش جز تو سزاوار نبود

بر بلندای عشق

تقدیم تو بود

.

.

.

راه ناکوک زدی

پرده ی دیگر بگرفتی و زمان

یاد مرا در تو

پژمرده و پرپر کرد و

تو را بلعید

نغمه ات را

که دیگرش

       شایسته نبودی

      باز پس نمی توانستمش ستاند

چگونه یارای آن بود

      عشق وانهاده

      به بند بند نغمه های آتشین آن را واستاند؟

دیگر اما از آن تو نیست

      بی آنکه من باز ستانمش

که دیگر

آن "تو"  نیستی

که سرودمش.

                                               

                   بیستم اردیبهشت نود ویک

شهر غم فزا

از لابه لای نوشته های دیرین

درین وادی دگر دلداده ای نیست

که دلداران آن را غمزه ای نیست

به مسجد عابد پاکی نباشد

به میخانه دگر میخواره ای نیست

کجا عابد گذارد سر به سجده

که در مسجد دگر سجاده ای نیست

چنان ساقی به جام می ظنین است

تو گویی اندرونش باده ای نیست

چنان دربند عشرت خلق اسیرند

که ایزد را توگویی بنده ای نیست

رها کن مسجد و میخانه را هم

که آنجا جز ریا افسانه ای نیست

صداقت را کجا یابی خریدار

چو صدق اینجا به از بازیچه ای نیست

چه سوزی شمع خوش باور چو گردت

برای سوختن پروانه ای نیست

به شیدایی دلم آماج کین شد

خدایا عاشقان را چاره ای نیست

دلم صد پاره دست این و آن است

دگر خود را دریغا پاره ای نیست

درین ورطه به عشقت تو رضا باش

اگر در این جهان معشوقه ای نیست

                                                           

                                   بیست و شش مهر هفتاد و دو