خوشبختی

آن چه می کوشد آدمی

در بازیافت خوشبختی

همه در آغوش توست

آنجا

پایانی ست

وآن سوتر

- جز مرگی -

هیچ نیست!

آن هنگام

که چشم در آغوش تو بازمی گشایم

جشنی برپا می دارم

بودن خود را.

خشنود باید بود

از تن خاکی

که هست

تا آمیختنش

تو را و مرا

عطش و آتشی

دمی

فروبنشاند

ورنه تو را که پایانی نیست.

... و از پس

تا تو لختی آرام

همه رویای جهان, درنوردی

منم

که نفسهای تورا

به شماره می نشینم

و آنک,

در آن میان

زندگی می کنم.

                             چهارم اسفند نود و یک

تو

آنجا که باید باز باشد دل است که هست

آنجا که باید گرفته نباشد دل است که هست

آن که باید باشد تویی که نیستی

آن که باید غمناک نباشد تویی که هستی

او که باید رها باشد منم که نیستم

او که باید نباشد منم که هستم

  

    بیست و پنجم بهمن نود و یک

زندگی

زندگی یعنی

لحظه های بودن تو

که دریغشان یعنی مرگ

من در لحظه های با تو

رهایی را چشیدم

و دریافتم

رستگاری را

با تو

من آسمان را آزمودم

و پرواز را

من

در شمارش لحظه های بی تو

          - که تک تک شان سپری به هزاره ای گشتند -

فرسودم و 

کهنسال شدم

وینک

من در خود

به محاکمه نشسته ام

خویشتن را

در من جهنمی برپاست

از دردها

وز نابخردیهای آدم-نمایان

که سرشارند از پوشال و ادعا

می بارد باران

هر قطره پیام آوری ست

آوایی از تو

می بارد اشک

هر قطره ستایشگری ست حضورت را

حضوری که بهشتی ست به گستره ی تو

آه اگر پایانی ست از تو مرا

آری

من از تو آسوده خواهم گذشت

بی حسرتی

که هر آن از بودنت را

نیایش کردم

خطوطت را ستودم

نگاهت را پرستیدم

و در عشق جوشیدم

زندگی را باور گرفتم

و هیچ آنی را باتو

به خود نماندم و

اما تو...

                                                بامداد دهم بهمن نود و یک

غمگِــن

غمگِن

بیا

بیا که تو غمگِن

و من نیز؛

تو پرده دریده از پست اندیشیها

و من از نامردمیها

بیا که در این همنشینی ِ زخم آگین ِ درداندود

در هم

    غوطه ای خوریم

و در این جشنواره ی غمگسارانه

و از این تنیده گی ِ پردرد

در هوایی از بی خودی

  بلولیم

       لختی

شاید

همدردی

زادنی گیرد.

اینجا

میزبانی نیست

و نیز میهمانی,

اندیشه

در سفریست دور

و ما گم

بی آن.

       دی نود

شب سال نو میلادی

معجزه

بودنت

معجزه یست

بارانی را مانَد

بر کویر.

                بیست و هشتم آذر نود و یک

برف

باز آسمان باریدن گرفته

بی شمارند 

که به شاعری آمده اند و نگارش, باز

و من

دیوان اجساد ناطق را ورق می زنم

پر از هیچ

اما تو ای آسمان

باز ببار.

                             بیست و شش آذر نود و یک

انفجار

دوستت دارم

تا آنجا که برد شراب است

                   تو را و

                   مرا

                   در هم پیمانی و هم پیمانه گی

تا به پهنه ی بودن تو

تا به گستره ی کدامین کهکشان

نمی دانم

تو

همان انفجار هستی و هستنی

و من همان خرد ِ اندک ِ کیهان نورد

                             در تو

تو رازی

بزرگ و شگفت

زیبا زیبا...

همان

که اندیشه ی مرا

به بیکران شگرف خود

                             می گسترانی

و من این سان

در توست که خود را هست و سترگ

می یابم

و بی تو اما

همان هیچ.

                             هفدهم مهر نود و یک