یادِ گه به گاهِ بارانی

گاه یادم کن

گهی از تر شدن بارانی

      تن تو نوازشی را گر دید

و اگر

زمزمه ی رودی

در گوش تو آهنگ گرفت

یا که مهتاب

به گلبارشِ چشمان تو آمد

یا اگر رعد

به فریاد

تو را خواهش کرد

از سرِ خاطرِ دل بردنِ تو

موج اگر رقصید

عطر یک گل

به گذاری

به فریبت اگر آمد

خوش رخی گرم

به آغوش تو غلطید و

خوشایند نشست

بر دلت خوب

یادی از من کن

من نیز

گه به گاهی

یاد تو خواهم کرد

با هر

    نفسم.

                        نهم شهریور نود و دو

                               اصفهان

جامانده

دلربایی؛

رشکِ هر کس؛

می خرامی

هم به چشم اندازِ آن و این؛

بخت خوش داری و من

از برایت

شادیِ دل

شورِ سر

کامی گوارا

خواستم.

لختی اما با درنگ

باز می ایستم

یک دو ناچیزت

به جایی

مانده اند بر جای:

عشق,

من.

                   هشتم شهریور نود و دو

                             اصفهان

نیایش

نماز می گزارم بر تو

          که محراب منی

و سجده می آورم بر سینه ات

          که جانماز من است

          سرشار از تپشهای من

بر لبانت

سر به مُهر فرود می آیم

          که کرنش انگیزند

          و راهی به فراسو

کفر است

اگر آنی

آن تپنده گی باز ایستد

آنک

جانماز و مهری نیست

ایمانی و خدایی نیست

                   من نیز.

                            

                             یکم مرداد نود و دو