ترک

ترکم که می کنی

باخت از آن توست و
عشق از آن من!

در من عشقی زادی

از زهدان ِ بودنت

          وانهادی و

          می روی!

بسیار آموختم

از جا مانده ات در من

گوهر عشق

که حتی به اندیشیدنش

شادمانی ست که در من افروختن می گیرد

تا همواره ی هستن.

                                 تابستان نود

روح ِ حضور تو

                                                            

زندگی می کنم

تنها در لحظاتی که سرشارند از بودن تو

و بیرون از آن جا

همه وهم و هراس و بیمناکی ست

که موج می زند

سوی دیگری نیستم

که آزموده ام

بی روح ِ بودن تو

خود

نبودن است.

                        چهارم اردیبهشت نود و یک

آزادی

زیر تازیانه

اندیشه, گروگان ِ نانی ست

و به پاره نانی بیشتر

یک انسان

          - به همه شگفتیش و بزرگی -

سودا می شود؛

          و انسانها نیز.

گنبدی از لاجورد(!)

- به پهنه ی دل همه گرسنه گان جهان -

بر فرازش یک نشان

بر سر ِ آزادی

          - که به راستی تندیسی بیش نیست -

فرا آمده است

و دیرگاهی ست که آزادی

به گدایی سکه ای دست یازیده تا

انسانش را

از گرو

واستاند.

کبوتران هم

دیگر نشانی از صلح و آزادی ندارند

که به دنبال برچیدن نان خود اَند.

  

                             یک فروردین نود و یک

                                                رم

مرگ

مرگ می آید
بی هیچ دیریش یا زود
از آن رو
که در کوته پهنه ی ِ زندگی ِ انسان
هر چند در چشمی کوته بین, دراز
دررسیدنش درازایی نپاید
و تقدیر من آن است
که دریابمش عریان
هر آن
و مرا چیست چنان
تاب چنین حجم
از درد ِ قرون ِ آدمی
باز نمی دانم.

... و من هر روز
زیسته ام مرگم را

مرگ است که می آید
همراه, مرا
می خواند باز
چهره در چهره
دست در دست.

هر شب اکنون
جای ِ آواز و ترانه و غزل
میهمانی شده ناخوانده به گوشم
نجوای پر از وهم
از سردی ِ روزان
از شبهای پر از بغض
از خشکی دلها
از خامُشی ِ نغمه و از بار ستم ها
روا از انسان بر انسان
از غربت هول انگیز ِ خدا
- که فراتر از مسلک و دین بود -
از تاختن بی صفتان بر حرم ِ عشق
از ضجّۀ دل گداز پاک اندیشان
از غیبت پر هراس ِ لبخند.

آری
هر شب این نجوا
                        آه!
این نجوای شوم
کابوس من است
            خواب رُبا
ارمغانش همه تنهایی
همه انتظار و بی تابی.
این گاه ِ فراشُد از خویش است
گاهی که سپردن باید
آیینه ی مرگ را به کابوس.
                                    چهارم شهریور هشتاد و هشت

داشتن تو

تو را از دست دادم

هنگامی که دوست داشتنم را

آنگونه که ازآن ِ من باشی

                              بر تو روا کردم.

و دردا که ندانستم

          بر این راه

                   تو را می بازم.

آن هنگام که دیگر ندارمت

                   - اگرچه در کنارمی -

معنی عشق را آموختم

          که در داشتن تو نیست

                    در بودن ِ توست.

هنگامی که نداشتمت

          با حسرتی می نگریستمت

و حال که از آن ِ منی

          باز می نگرم

                   تو را

                   با حسرتی دیگرگونه.     




                                       بهار هشتاد و پنج

پایان عشق

پایان عشق, سرآغاز تحمل؛

پایان تحمل, آغاز گناه.                        

             زمستان هشتاد و چهار

در پس قلبها

در آنسوی قلبها

صداهایی پنهانند

که در شلوغی آهنگ تپشها

به گوشهای سنگین نمی رسند.

نجواهایی اهرمنانه

که قلبهای دیگری  را نشانه رفته اند

بی مهابا

هوش دار که قلب تو

 و طنین نجواهای درپس آن نیز

در تیررسند.
            
                                یکم آذر هشتاد و چهار