کوچه ی تنها

کومه ام

در کوچه ام تنهاست و من

                        در کوچه تنهاتر

تو را می بینم اما باز

تنهای تنهاتر.

      بیست و سوم اردیبهشت نود و چهار  

دلتنگ دوست داشتن

دلتنگم
بس دلتنگ
برای تو نیست
برای دوست داشتن هایم
آن همه دوست داشتن.





پانزدهم اردیبهشت نود و چهار

شِکوه ی درد

دردهایم
از سکوتم
به شِکوه اند.

دور

از تو هر چه
دورتر می گردم
به همان اندازه جهان
پس تر از من دور می گردد
روزگار من امروز چنین می گردد.
دور
دور از هر چیز
نزدیک به مرگ.
 

 
شانزدهم آذر نود و سه

خود

خودم را در بر می گیرم، تنگ
و به اندازه ی دلتنگی
برای همه آدمهایی که خودم را
در آنها جستم-و نیافتم-
امروز
دلم برای هیچکس
به اندازه ی خودم تنگ نیست
می گریم و
فریاد می کشم:
این همه عمر
بی من
کجا بودی، خودم؟!

 


پانزدهم آذر نود و سه

رشک

به ضرباهنگ آه و هق هقَت
             پای می کوبند و می رقصند
و بر لبخند تو
             رشکها
             رشکهایی می برند.
گوییا
رنگ ِ رقص و رَنگ ِ لبخندهاشان
                                 بربوده ای.
مانده ای بر حال ایشان
رشک باید
یا که لبخند!







بیست و یکم آبان نود و سه

محرم

کاش
پرچم سیاهی
تکیه ای
محرم و عاشورایی هم
در سوگ انسانیت برپا می شد
و کسی رنج آدمی را به سینه می زد.

 

سوم محرم 1436