باران

از لابه لای نوشته های دیرین

شب هنگام است و باران باز ســرداده ترانه

به رقص آورده در سینه دلم بانـــــگ چغانه

به وجد آورده دل را یاد تو امشـــــب دوباره

چو پروانه به گرد شمع رویت عاشــــــــقانه

خیال روی ماه و خط و خال و تاب گیســـوت

مرا در دم کشاند پیش جام می شــــــــــــبانه

شبان ما را حکایت تا سحرگاهان همین است

چه دانی کاتش عشق چون کشد در دل زبانه

اگر چه عاشقانی بس به کویـــــــت راه دادی

ولیکن در وفا چون من نیابی زیـــــــن میانه

منم رسوای عشق تو, تو رسوای دل مــــــن

که دیری ست از لب لعلت مرا بر لب نشــانه

بیا و دلبرا کوته کن هجران را حکایــــــــــت

درازایی ندارد عمر ما در این زمـــــــــــــانه

بیست و ششم اسفند هفتاد و یک
          دو و چهل دقیقه ی بامداد

نغمه ای برای تو

تو را سرودم

به نغمه ای دل انگیز و همه شُکوه

دلربا

    هر او را که به جان شنید

شور این نوا

جهانی را در نوردید

هیچش جز تو سزاوار نبود

بر بلندای عشق

تقدیم تو بود

.

.

.

راه ناکوک زدی

پرده ی دیگر بگرفتی و زمان

یاد مرا در تو

پژمرده و پرپر کرد و

تو را بلعید

نغمه ات را

که دیگرش

       شایسته نبودی

      باز پس نمی توانستمش ستاند

چگونه یارای آن بود

      عشق وانهاده

      به بند بند نغمه های آتشین آن را واستاند؟

دیگر اما از آن تو نیست

      بی آنکه من باز ستانمش

که دیگر

آن "تو"  نیستی

که سرودمش.

                                               

                   بیستم اردیبهشت نود ویک

شهر غم فزا

از لابه لای نوشته های دیرین

درین وادی دگر دلداده ای نیست

که دلداران آن را غمزه ای نیست

به مسجد عابد پاکی نباشد

به میخانه دگر میخواره ای نیست

کجا عابد گذارد سر به سجده

که در مسجد دگر سجاده ای نیست

چنان ساقی به جام می ظنین است

تو گویی اندرونش باده ای نیست

چنان دربند عشرت خلق اسیرند

که ایزد را توگویی بنده ای نیست

رها کن مسجد و میخانه را هم

که آنجا جز ریا افسانه ای نیست

صداقت را کجا یابی خریدار

چو صدق اینجا به از بازیچه ای نیست

چه سوزی شمع خوش باور چو گردت

برای سوختن پروانه ای نیست

به شیدایی دلم آماج کین شد

خدایا عاشقان را چاره ای نیست

دلم صد پاره دست این و آن است

دگر خود را دریغا پاره ای نیست

درین ورطه به عشقت تو رضا باش

اگر در این جهان معشوقه ای نیست

                                                           

                                   بیست و شش مهر هفتاد و دو

ترک

ترکم که می کنی

باخت از آن توست و
عشق از آن من!

در من عشقی زادی

از زهدان ِ بودنت

          وانهادی و

          می روی!

بسیار آموختم

از جا مانده ات در من

گوهر عشق

که حتی به اندیشیدنش

شادمانی ست که در من افروختن می گیرد

تا همواره ی هستن.

                                 تابستان نود

روح ِ حضور تو

                                                            

زندگی می کنم

تنها در لحظاتی که سرشارند از بودن تو

و بیرون از آن جا

همه وهم و هراس و بیمناکی ست

که موج می زند

سوی دیگری نیستم

که آزموده ام

بی روح ِ بودن تو

خود

نبودن است.

                        چهارم اردیبهشت نود و یک

آزادی

زیر تازیانه

اندیشه, گروگان ِ نانی ست

و به پاره نانی بیشتر

یک انسان

          - به همه شگفتیش و بزرگی -

سودا می شود؛

          و انسانها نیز.

گنبدی از لاجورد(!)

- به پهنه ی دل همه گرسنه گان جهان -

بر فرازش یک نشان

بر سر ِ آزادی

          - که به راستی تندیسی بیش نیست -

فرا آمده است

و دیرگاهی ست که آزادی

به گدایی سکه ای دست یازیده تا

انسانش را

از گرو

واستاند.

کبوتران هم

دیگر نشانی از صلح و آزادی ندارند

که به دنبال برچیدن نان خود اَند.

  

                             یک فروردین نود و یک

                                                رم

مرگ

مرگ می آید
بی هیچ دیریش یا زود
از آن رو
که در کوته پهنه ی ِ زندگی ِ انسان
هر چند در چشمی کوته بین, دراز
دررسیدنش درازایی نپاید
و تقدیر من آن است
که دریابمش عریان
هر آن
و مرا چیست چنان
تاب چنین حجم
از درد ِ قرون ِ آدمی
باز نمی دانم.

... و من هر روز
زیسته ام مرگم را

مرگ است که می آید
همراه, مرا
می خواند باز
چهره در چهره
دست در دست.

هر شب اکنون
جای ِ آواز و ترانه و غزل
میهمانی شده ناخوانده به گوشم
نجوای پر از وهم
از سردی ِ روزان
از شبهای پر از بغض
از خشکی دلها
از خامُشی ِ نغمه و از بار ستم ها
روا از انسان بر انسان
از غربت هول انگیز ِ خدا
- که فراتر از مسلک و دین بود -
از تاختن بی صفتان بر حرم ِ عشق
از ضجّۀ دل گداز پاک اندیشان
از غیبت پر هراس ِ لبخند.

آری
هر شب این نجوا
                        آه!
این نجوای شوم
کابوس من است
            خواب رُبا
ارمغانش همه تنهایی
همه انتظار و بی تابی.
این گاه ِ فراشُد از خویش است
گاهی که سپردن باید
آیینه ی مرگ را به کابوس.
                                    چهارم شهریور هشتاد و هشت