۱۳۹۵ تیر ۳, پنجشنبه

آوا

آوای من!
بخوان
بخوان که تنها تویی
که گوشها
از همهمه ی پرآشوب امروز, می رهانی
                        به واژه ای مهرآمیز
                        به ترانه ای دلاویز
                        و زمزمه ای
که بوسه ای در راه را
با لبانی سرخ از شراب و آواز
نوید می دهد.


خرداد نود و پنج

۱۳۹۵ اردیبهشت ۱۶, پنجشنبه

تکانه

... و ناگهان نگاه تو
تکانه ای در من زد
          آذرخش وار
و من
هر چه را بوده
       از یاد بردم
چون پیری به در رفته از مرگها
اینک همه چشم،
                  توام.



فروردین نود و پنج

۱۳۹۴ اسفند ۲۷, پنجشنبه

حی علی خیرالعمل






بانگ برآمد
به نیکوترین کارها.
به باران وضو ساخته ام
سینه ات را بیاور
             
سر بگذارم
هنگام ستایش است و سپاس
به نمازت ایستاده ام
                   
در حرم بهار.




بیست و هفتم اسفند نود و چهار

۱۳۹۴ شهریور ۲۷, جمعه

آیلان



در پهنه ی دیگری از گستره ی خاک
فرزندم را
در گلخنی از سوگ نشسته ام من؛ ماتم.
چشمان مرا به هیچ فردایی
امید به چشمان و نگاهش
دیگر نیست
چشم انسانیت امروز کور است.
گریه آوایی حتی
از حنجره اش - خفه در دریا -
هرگز آیا که شنیدن شاید؟ هرگز! هرگز!
گوش انسان کر و
حنجره اش لال خاموش.
تن چون برگ گلش
در لای و گل پرلجن نابودن انسان
چهره ی ماه
ماسیده به ماسه
در ساحل دریای عزادار چو من
می پوسد و انسانیت هم.
آری ای اندیشه تان شرم به دور!
من به سوگم
فرزندم را
آدمی را
روزم را.

بی زبان فرزندم!
امشب
سر به سر خاک شاعر سوگ تو بود
درد انسان همه جا
انسانیت بود.
.
.
.
.
در سوگ آیلان کوردی نوباوه ی سوری مهاجر
رضا گل محمدی
دو و سی دقیقه ی بامداد 13 شهریور نود و چهار
اوساکا

۱۳۹۴ اردیبهشت ۲۴, پنجشنبه

کوچه ی تنها




کومه ام
در کوچه ام تنهاست و من
                        در کوچه تنهاتر
تو را می بینم اما باز
تنهای تنهاتر.


      بیست و سوم اردیبهشت نود و چهار